Pinkfluffydinosaur’s Weblog

Uhu.. Ik beken, ik maak ook wel eens een spelfoutje (en wel meer dan één ook!)

Maar niet alleen als de pollen weer in het land zijn.. Gewoon het hele jaar door, erger ik mij dood(t?) aan DT-FOUTEN…

Bien sur, zij die nog nooit een foutje ertegen gemaakt hebben, mogen als eerste ne steen gooien. En ik zal zeker nie den eerste zijn, maar toch!

Nu, die werkwoorden.. allemaal goed en wel! Maar stuur aub den eerste en beste neurolinguïst naar degenen die HONDT ook al gaan verneuken! Daar moet gewoon een storing aanwezig zijn tussen hun taalgebruik en hun hersenkronkels

Tot zover deze *zucht* op een zonnige dag!

Amen

Gouden tip aan alle mensen die mij willen lastig vallen tijdens het winkelen!!

BOTS nie me u sjakosj tegen mij!
Als ik u in de volgende gang terug tegenkom krijgt ge IDD nen per ongelukke duw terug!

U weze dan naar volgende keer toe, toch beter gewaarschuwd!
Danku…

Dit is voor de jongens, die hiermee eindelijk weten waarom wij zo lang op het toilet blijven. Het geeft ook meteen een antwoord op de vraag waarom vrouwen altijd met z’n tweeën naar het toilet gaan.

Elke vrouw kent het: je gaat naar het toilet in een openbare gelegenheid en er staat onvermijdelijk een hele rij wachtenden. Dus je glimlacht beleefd en gaat in de rij staan. Als het dan eindelijk jouw beurt is, kijk je onder de deuren van de hokjes of je voeten ziet. Elk toilet is bezet, maar uiteindelijk gaat er een deur open en je rent naar binnen, waarbij je de buitenkomende vrouw bijna omverloopt.
Als je eenmaal binnen bent, ontdek je dat het slot kapot is, maar het kan je niet meer schelen, want je doet het bijna in je broek. Er hangt een automaat met papieren wc-brillen, maar die is leeg. Er is geen haak om je tas aan op te hangen, dus je hangt hem voorzichtig om je nek, trekt je broek naar beneden en neemt De Houding aan.
In die houding beginnen je slappe dijspieren te trillen. Je zou graag gaan zitten, maar je had geen tijd om de bril af te vegen, dus je blijft in De Houding staan. Om je gedachten af te leiden van je trillende dijspieren steek je je hand uit naar de toilettrolhouder, die -o horror- leeg blijkt te zijn. Je dijen beginnen nog harder te trillen. Je herinnert je het minieme papieren zakdoekje waarin je gisteren je neus hebt gesnoten, en dat nog in je tas zit – diezelfde tas die nu loodzwaar rond je nek hangt en je schouderkramp geeft. Dus draai je je arm in een onnatuurlijke stand en begint in de diepe, donkere krochten van je tas te zoeken naar dat gebruikte papieren zakdoekje ter grootte van een duimnagel. Iemand duwt tegen je deur en omdat het slot kapot is, slaat die tegen je hoofd, dat naar voren gebogen is door het gewicht van je tas, en je valt achteruit. ‘Bezet!’ roep je, en je duwt tegen de deur en laat het kostbare verkreukelde zakdoekje dat je net opgediept had, in een onbestemde plas op de grond vallen. En dan verlies je je evenwicht en trekt de zwaartekracht je neer… op de toiletbril.
Die is nat, natuurlijk. Je schiet overeind, maar je weet dat het te laat is. Je blote achterwerk is in contact gekomen met elke denkbare microbe die op de bril is achtergebleven. Intussen is de automatische sensor achter het toilet zo in de war dat hij doortrekt, en een stroom water als door een windhoos de pot instuurt, waarbij een fijne mist van water over je achterwerk en langs je benen loopt – samen met de microben van de bril – tot in je onderbroek, die op je enkels hangt. Na het doortrekken wordt alles met zo’n kracht naar beneden gezogen dat je je vast moet houden aan de lege toiltetrolhouder voor het geval je zelf ook de riolering wordt ingetrokken.
Op dat moment geef je het op. Je bent kletsnat van het spoelwater en de natte wc-bril. Je bent uitgeput je probeert jezelf af te vegen met het hulsje van een reepje kauwgom dat je in je zak gevonden hebt, en beweegt je dan zo onopvallend mogelijk naar de wastafels. Je weet niet hoe je de kraan moet bedienen en wrijft je handen dus snel en dankbaar onder de twee druppels die eruit komen.
Je gaat naar het handdoekenapparaat, langs de rij vrouwen die nog staan te wachte, maar dat is natuurlijk leeg. Dus ga je naar de handdroger, die ook al niet bllijkt te werken. Je voelt je niet meer in staat om beleefd naar de vrouwen te lachen, maar je voelt een zwijgend onderling begrip.
Een vriendelijke ziel aan het einde van de rij wijst je erop dat er een stuk toiletpapier aan je pump hangt
( waar was dat toen je het nodig had? )
Als je buitenkomt, zie je je man, die al eeuwen geleden het mannentoilet gebruikt heeft en weer buitenstaat. Die zegt geïrriteerd: ‘Nou, dat heeft wel heel lang geduurd. En waarom hangt je tas om je nek?’

Waarom vrouwen met twee naar het toilet gaan?
Heel simpel: omdat er dan tenminste iemand is die de deur kan dichthouden, op je handtas kan letten en je een stukje papier kan aanreiken onder de deur.

Steeds weer die terugkerende frustratie van pennen die niet schrijven…
En PLOTS! Op je schoenzool doen ze het wel..

Waarom schrijven we gewoon niet massaal op schoenzolen?

Eerst een vooral weer een overnuttige dag achter de rug…

Portfolio maken over moeilijke thuissituaties en dergelijke..
Vele van die dingen hebben een oorzaak en een moeilijke situatie is dan een gevolg.. Ja.. Echt..

OORZAAK: Zo interessant dat ik mijn nagels in een afgrijselijke kleur hebt geverfd.
GEVOLG: Cursus onleesbaar wegens potje omgevallen.

OORZAAK: Cursus onleesbaar
GEVOLG: Slechte punten (NIET RECHTSTREEKS MIJN SCHULD DUS!!)

Vanuit deze frustratie ben ik maar iets gaan drinken. Heb dan per ongeluk mosterd in iemand zijn Fanta gedaan, wordt OOK weer niet geapprecieerd…

Brecht (kijk, ik ken uwen echte naam!) vroeg of iemand subsidies zou krijgen voor mijn gedrag?

Ik beken.. Vast wel.. Vast wel…